Menu Oferta
Warsztaty
Inne
Najbliższe warsztaty
16 lipca 2010 - godz. 13.oo Wykład bezpłatny "Czy i czego warto uczyć małe dziecko"
16 lipca 2010 - godz. 17.oo Wykład wprowadzający
17 lipca 2010
Jak nauczyć małe dziecko czytać w pół minuty dziennie
17-18 lipca 2010
Cudowny start niemowląt
18 lipca 2010
Jak nauczyć małe dziecko matematyki w pół minuty dziennie
16 lipca 2010
Spotkanie absolwentów - bezpłatne - godz. 16.00 - ZAPISY!
5 września 2010
Jak rozwinąć inteligencję małego dziecka
Kontakt
Napisz, aby umówić się
na spotkanie
instytut@cudownedziecko.pl
lub zadzwoń
tel: +22 292 31 42
lub 0 501 184 420
Pon-Pt 9.00-19.00
Sobota 9.00-16.00

Adres: Warszawa,
ul. Elektoralna 15
Strona główna / Oferta / Sukcesy Glenna Domana
Glenn Doman 60 lat temu rozpoczął pionierską pracę w dziedzinie rozwoju mózgu dziecka. W 1955 roku utworzył Institutes for the Achivement for Human Potencial, gdzie szkoleni są rodzice zarówno dzieci zdrowych, jak i tych z uszkodzeniami mózgu. Wybitne osiągnięcia w zakresie rozwoju możliwości człowieka, praca na rzecz zdrowia i lepszej przyszłości dzieci przyniosły mu ogrom odznaczeń wielu krajów.
Mimo to, Glenn Doman uważa, że każda matka wie o swoim dziecku więcej od niego. Nie tylko tak mówi, ale tak myśli, czuje i w to wierzy. Wierzy w rodziców. Wierzy w dzieci. Wierzy w ich uzdrowienie. Uważa, że rodzice mogą lepiej leczyć swe dzieci niż profesjonaliści. Uczy więc rodziców leczenia swoich dzieci, a oni osiągają lepsze rezultaty niż profesjonaliści.
Glenn Doman wraz z kilkuosobowym zespołem badawczym - grupą lekarzy, rehabilitantów i naukowców doszedł na przełomie lat 50 i 60 do wniosku, że u dzieci u których rozpoznano uszkodzenie mózgu nie są problemem słabe ramiona czy nogi, słabe umięśnienie, zniekształcone organy mowy czy niesprawne oczy. Źródłem problemów jest mózg, zdolność mózgu do przyswojenia informacji bądź odpowiedzi na nią.
W 1950 roku, po trwającym kilka lat leczeniu stuosobowej grupy dzieci z uszkodzeniami mózgu, zespół badawczy Glenna Domana doszedł do zadziwiającego wniosku, że nie poddane terapii dzieci miały się lepiej niż te, intensywnie przez nich leczone. Byli zdruzgotani faktem, że nie tylko nie pomagali, ale stan dzieci nie leczonych był lepszy niż stan dzieci, którym poświęcali tak wiele czasu i troski.
Wtedy przyjrzeli się wszystkim stosowanym metodom: masażom, terapiom cieplnym, ćwiczeniom, metodom psychologicznym, chirurgii ortopedycznej, szynom, łuskom, kulom itp.. Miały one jedną wspólną cechę. Używając ich, leczyli dzieci od szyi w dół, podczas gdy istota problemu tkwiła powyżej szyi. Wszyscy byli leczeni tam gdzie nie było potrzeby i nikt, tam gdzie należało. Doszli wtedy do wniosku, że jeśli chcą leczyć dzieci z uszkodzeniem mózgu, to powinni leczyć uszkodzony mózg, gdzie leży przyczyna choroby, a nie ciało będące tylko miejscem ujawniania się objawów. Podjęli więc całkiem na nowo próby odtwarzania normalności. Badali nie tylko kiedy normalne dziecko coś robi, ale także jak i dlaczego uczy się mówić, chodzić. Zespół opisał 6 funkcji mózgu (chodzenie, mówienie, pisanie, czytanie, słyszenie, czucie) i przypisał je do określonych obszarów mózgu. Dzięki temu mógł diagnozować stopień uszkodzenia mózgu po zewnętrznych objawach.
Doman wraz zespołem stworzył opis rozwojowy człowieka, schemat rozwoju mózgu złożony z 7 poziomów, według którego dojrzewał mózg dziecka. Każdy poziom rozwojowy oznaczał konkretne umiejętności w zakresie 6 głównych funkcji mózgu. Mózg nie może dojrzeć i osiągnąć kolejnego poziomu, jeśli nie zostaną osiągnięte wszystkie umiejętności dla tej fazy rozwojowej. To pomaga określić, na jakich funkcjach mózgu należy się skupić podczas rehabilitacji.
Wyniki nowo opracowanej metody - programu organizacji neurologicznej - zostały przedstawione w 1970 roku. Przebadano 170 dzieci. Przeciętny czas trwania programu wynosił 2 lata. 146 z nich poczyniło istotne postępy:
Zapisy i informacje: +22 292 31 42 lub +501 184 420